El despertador marcaba las 04:30 de la mañana... buf!! ya no podía dormir... es insufrible cuando miras por la ventana, silencio absoluto y tus ojos en el infinito sin apenas parpadear ni intención de quedar dormidos...
Seguíamos en Christchurch... con ganas de que llegaran las 06:00h, cuando se hace de día y todo vuelve a empezar... Eran prácticamente las 06:15h cuando un leve temblor de cama me ha acongojado por completo... supongo que en mi inconsciente estaba la idea de un posible terremoto pero siempre intentas que tal opción se desvanezca. Por suerte ha sido un gran susto de apenas segundos luego hemos sabido que de intensidad 4.1... pero bueno, ha sido... ¡!... Se puede decir que hemos vivido un leve terremoto y que nunca se repita esta experiencia!!! Sensación? difícil de explicar... cómo si alguien con muy "mala leche" te quisiera echar de la cama... :D
Ha sido sentir tal movimiento y patas para que os quiero... Recoger, un cafecito caliente y continuamos trayecto -esta vez no ha habido huevos con bacon,jjj-... No estaba del todo definido pero bueno... en principio era OAMARU cómo ayer os dijimos pero al final hemos cambiado por AKAROA a tansólo 75km de la ciudad temblorosa...
Esta mañana pensaba, mientras no podía dormir que, apenas os hemos explicado qué nos parece NZ... todo son experiencias, lugares visitados pero poca cosa más... Desde nuestro día a día la primera conclusión -con la que hemos coincidido con otras personas- es que la gente de NZ son en general, muy amables. Con sólo deciros que del Motel de Kaikoura nos despedimos de la casera con besos, abrazos... bueno, bueno... todo un ritual de peace & love... :D
Bueno, tratándose de un país que entre las dos islas no debe llegar a los 7 millones de habitantes... sólo les supera las 2100000000 de ovejas que corren tranquilamente por las verdes praderas... Y que en la Sur, en la que estamos, no se llegan al millón de personas... en proporción al total de extensión de tierra... vamos que hay mucha "soledad" y tiempo por "llenar"... y qué mejor que con amistad y comprensión! :D
Er dice que empieza a parecerse una novela este escrito así que voy al grano: que aún no entendemos porqué las chicas cuando van al cole llevan unas faldas hasta los talones, sí... talones y los chicos con las temperaturas invernales de aquí, con bermudas... Y si hablamos de ropa, tampoco comprendemos porque cuando nos vestimos con forro polar, calcetines gruesos y jerseis de cuello alto calentitos, ellos con manga corta y pantalón corto... y lo mejor, descalzos... sí, hay mucha gente que va descalza por aquí... Según nos han comentado es por cultura maori que consideran que de esta forma el contacto permanente con el mundo natural del país es mejor y más directo... plan avatar, vamos...
Las carretera son muy largas, poco transitadas y carriles estrechos... Es fácil encontrarse un puente de doble sentido, pero en teoria ya que has de ceder el paso si se han adelantado los del lado contrario... Se respeta bastante la velocidad aunque siempre hay quien va a tope... ayer nos adelantaron dos coches a más de 120km y en continua... justo cuando Er y yo criticábamos la infracción veo por el retrovisor una furgoneta de la policia, con las luces encendidas a toda pastilla... Yo paré en el arcén y pasó a toda pastilla... a pocos km vimos en una gasolinera que había parado al/la infractora!!! :D ... Me pregunto de donde salió el coche de policia... ¿?....
Cuanto a comida... buf!!! hemos querido innovar alguna cosa pero aquí "tiran" mucho de especies y mezclas de alimentos que no me van mucho... Hoy en Akaroa íbamos a probar el salmón pero al final ná... es que también comen sobre las 17h y bueno... no es muy apetecible tal comida... aún no nos hemos acostumbrado a estos cambios ingleses... Sí, aquí se parece mucho a Inglaterra... se nota que han estado por aquí... Por cierto, muy caro. NZ es caro, caro y eso que es invierno...
Aconsejo venir en verano que la cosa en cuanto tiempo se refiere es mucho mejor!!! :D Justamente hoy nos comentaban que en 20 años no había habido estos cambios tan bruscos de temperatura... la parte sur de la isla está totalmente colapsada por la nieve y muchos puertos de montaña cerrados; y la norte, agua a tope... nosotros... nos quedamos por el solecillo... :D
Puede q Er tuviera razón... ya paro, va...
Sólo eso que estamos en AKAROA... que me ha dado tentación de quedarme... es como una Pobra de Caramiñal (Galicia) pero mejor... una bahía increíble y un pueblo marinero muy acogedor. Nos hemos encontrado a la pareja madrileña de hace dos días y hemos acabado la jornada con ellos... Ah!! en el restaurante hemos conocido a Fran, un chef de Elche que lleva en este pueblecito un año más o menos, ya que durante su viaje de visita a NZ se enamoró de él y mira... hemos pasado un buen rato de charla... (los españoles empezamos a ser como los japoneses, en todas partes).
Se me olvidaba! típico de NZ la PAUA concha de mar de colores geniales y muy marinos (variedad de azules y verdes), te gustaría mucho mare!! y en este pueblo marinero hemos "conocido" la perla azul. Típica de NZ pero de esta zona y casi apenas exportada. De hecho la cultivan en esta parte... una joya con tal pieza es hipnotizante... tiene un color... es muy bonita pero muy expensive!!! demasiado... :D
Bueno... que creo que ya os he "quitado" bastante tiempo de vuestro día... os quiero...
Mañana aún no sé muy bien donde estaremos... puede ser que vayamos a unas termas que hay a unos 85km de aquí y bueno... la cosa se acaba... el sábado de nuevo en Christchurch y avión a Sydney...
Ah!!! Este find se cambia horario, no?
besos
nanit a todos
love
Hola chicos, vaya susto!! Un 4.1 ya es un buen terremoto... Si, la verdad es admirable que nos vayais informando de vuestro dia dia por NZ, esta Genial!!. Te tengo que decir que hoy he hablado con Chus, ayer con Papa y antes de ayer con Mami y tienen problemas para publicar un comentario, estan ansiosos x hacerlo pero no se que les pasa
ResponderEliminarque no pueden!!!. PUBRETSSSSSS.
Bueno, yo como siempre a esta hora me voy a preparar la comida!! Hoy Tortilla de patatas (ji,ji,ji) va, qe cuando vengais os hago una.
MONTSE!!!!!ESCRIBES SUPERBIEN CREO QUE ES UNO DE LOS MEJORES LIBROS QUE HE LEIDO!!!!JJAJJAJ NOS PONEMOS EN SITUACION A TOPE....
ResponderEliminarVAYA SUUUUUUUUUUUUUUSTO!!!!!JOPE!!!!
IROS A SITIOS MAS SEGUROS!!!!
YA LE HE PASADO EL LINK A MI MADRE ,YA LO PUEDE LEER ..
BUENO GUAPOS !!!MUCHOS MUAAAAAAAAAAAAAAAACKS!!!
HOOOOOOOOLA!!!!!!!
ResponderEliminarME HA HECHO MUCHA ILUSION VER TODO LO QUE HACEIS,A PARTE DEL TERREMOTO!!!YA HACEIS BIEN DE SALIR POR PATAS!!!
SI PUEDO CONECTARME DESDE LA PALMA LO HARE ,Y SINO LA MARTA ME IRA INFORMANDO!!!
LOS AMIGOS DE LA MªDEL CARME HAN LLAMADO DICIENDO QUE HACE MUCHO FRIO!!!JAJJAJ
HE HABLADO CON MARIA ,ME HA DICHO QUE DESDE EL GYM NO PODIAN MANDAR MENSAJES .MARTA ME HA DICHO QUE SI NO PUEDEN PASARA ELLA POR ALLI.
BUENO GUAPOS MUCHOS BESOS Y PASARLO MUY BIEEEEEEEN!!!!
Holaaaa¡¡¡¡ Que susto la verdad yo seguro hubiese perdido los papeles...
ResponderEliminarEstamos encantados de poder seguir el viaje con vosotros como dice Marta leyendo uno se pone en situación y es como si fuésemos en la mochila.
Bueno muchos besitos desde Madrid aqui son las ocho así que os dejamos que toca baño y cena de peques.
Cuidaros mucho y estamos en contacto
Hola guapossssss!
ResponderEliminarÉs emocionant seguir el vostre blog!
Mon, em sembla perfecte la branca que estas estudiant, però, si us plau, quan tornis no deixis d'escriure, de veritat que se't dona molt bé.
Com molt bé diuen per aquí, realment et poses en situació com si ho estiguessis visquent, i encara que escriguis molt, no facis cas de l'Ernest, no cal que resumeixis que no es fa gens pesat. ;)
Desde Manresa us anem seguint, si,si ho dic en plural perquè ja tinc l'enllaç al meu ordinador i tota l'oficina s'interessa per com us va tot.
Vaya aventuretes que esteu vivint! ja està bé l'aventura però tampoc calia que visquèssiu un terratrèmol, no? jeje
La veritat és que és envejable la vostra aventura, i com sempre, la realitat supera les explicacions i les fotos, segur. Feu-ne moltes, que n'hi ha que no ens aburreixen el pase de fotos de viatges, jeje.
Ahir vaig anar a Lleida per feina, i realment.... no s'hi pot anar! jejeje, a part del perquè tu ja saps perquè està lluny! ens vem recordar dels que aneu i veniu tant sobint.
Bé, ara soc jo la que m'estic enrollant, així que molts petons des del Bages!
Hola Chicos, yo lo sigo intentando, no entiendo porque no podemos enviaros nada, sigo las instrucciones de Maria de Olga y de Mónica, y nada que no hay manera, muchas gracias chicas. Por si esta vez fuciona deciros que habeis tenido una estupenda idea al crear el blog y Mon eres una Crak (bueno eso ya lo sabíamos)sabes enganchar con tus historias y cuando acabo de leer estoy esperando la poxima entrega . Bueno guapos besos de la Mare, el Pare, Antonio, Jenni y Jose Maria que me está diciendo que ya es hora de cenar.Ha seguir disfrutado
ResponderEliminar